A+ A A-

ŹRÓDŁA SOLANKOWE SÓL

Źródła solankowe w miejscowości Sól są znane od zawsze. Słona woda zmieszana z wodą bez soli  służyła do gotowania jedzenia. Wiedział o tym także król Kazimierz Jagiellończyk. Podczas darowania terenów Żywiecczyzny Piotrowi z Komorowa. Zastrzegł, że nie mogą być one eksploatowane i nikt nie może rościć sobie praw do nich. Kolidowałoby to z wysoko ocloną solą wydobywaną w Wieliczce. Minęło trochę czasu i źródła znów kusiły swoimi walorami na których można by zarobić. W 1664 roku, próbowano uruchomić ważelnie soli. Jest to czas bezprawia. Dziedzice rodu królewskiego Wazów pomarli a swoje panowanie rozpoczęli wszelkiej maści zarządcy. Produkcja okazała się nieopłacalna.

Sól warzono w dwóch płaskich kadziach zwanych panwiami o wysokości 20-30 cm, długości  2,5 metra i szerokości 1,8 metra. Taka żelazna wanna mieściła około 1 metr sześcienny solanki. Wymagało to bardzo dużej ilości drewna. Mimo, że drewno było tanie i łatwo pozyskiwane z pobliskich okolicznych lasów, źródła okazały się mało dochodowym interesem. Koszt warzenia po zapłaceniu górników z Wieliczki oraz pracy furmanów i drwali przy ścince drzewa przewyższał ceny uzyskiwane ze sprzedaży. Zużywano podczas pracy jednej panwi około 6 wielkich fur drewna na dobę.

Warzenie zakończono w 1666 roku lub jak inni podają 1671 roku.  Ciekawostką jest, że po zaprzestaniu warzenia soli z żelaznych naczyń wykonano drzwi do babińca w kościele w Żywcu. Miejscowa ludność nadal używała wody solankowej do codziennych potrzeb gospodarskich. W końcu nadszedł rok 1824 gdy rząd austriacki zabronił eksploatacji studni solankowych. Źródła zasypano i zabroniono ich eksploatacji. W XX wieku wielokrotnie badano źródła solankowe w Soli. Posiadają one największą mineralizację sięgającą do  i wykazują jedna z największych tak zwanych ciepłot w Polsce. 

Powrót na górę